"Dziennik z podróży", to kolejny, niezwykle interesujący dokument, jaki przygotowało dla nas rodzime kino. Tym razem, opowiada on o prekursorze polskiej fotografii reportażowej - Tadeuszu Rolke. Umiejętności i doświadczenie mistrza poznajemy z ciekawej perspektywy, którą jest jego relacja z dużo młodszym uczniem. Obydwaj odbywają wakacyjną wyprawę. Tym samym, dokument zyskuje charakter wciągającego kina drogi. "Dziennik z podróży" jest świetną opowieścią o męskiej przyjaźni, przemierzaniu różnych szlaków i dojrzewaniu. Mistrz i uczeń, nie odwiedzają atrakcyjnych turystycznie i znanych z folderów miejsc. Nie zaglądają też do wielkich metropolii. Ich wspólna podróż wiedzie przez boczne i prowincjonalne drogi. Wraz z nimi, zwiedzamy stare, mało znane, ale pełne uroku, swoistego klimatu i ciekawych ludzi miasteczka. Na trasie ich podróży, znajduje się m.in. Kościan i Zbąszyń. Dziennik stanowi artystyczny testament mistrza fotografii. Całość jest ciekawa i nie wieje nudą, lecz przesycona jest lekkością i humorem. Mistrz nie poucza ucznia, nie prawi mu przysłowiowych kazań, lecz wychowuje i kształtuje, traktując go na równi z sobą. Uczy młodego człowieka odpowiedzialności, czyniąc go odpowiedzialnym za różne rzeczy. Rozmowy Tadeusza z Michałem dotyczą tematów błahych i ważkich. Obracają się wokół fotografii i zdobywania kobiecych serc. Podróż przerywana jest przystankami, podczas których obydwaj fotografują przypadkowych ludzi. Fotografują i następnie dają odbitki zdjęć, by w końcu obserwować reakcję fotografowanych. Mistrz i uczeń są ciekawi świata i interesuje ich codzienna, zwyczajna strona życia. "Dziennik z podróży", to film pogodny, ale nie naiwny. To film o tym, jak wiele można przekazać, pokazać i opowiedzieć, przy pomocy obrazów wywoływanych na kliszach. No właśnie, wywoływanych na kliszach, a nie trzaskanych cyfrówkami. Film Piotra Stasika przypomina (a niektórym pokazuje) jak wielką magię i urok miała w sobie klasyczna fotografia. Jak ostrożnie robiło się zdjęcia i z jakim dreszczem emocji czekało się, aż obrazy pojawią się na papierze. Fotografia na kliszach była czymś niewiadomym, tajemnicą, na której odkrycie trzeba było czekać. Upływ czasu między zrobieniem, a wywołaniem zdjęć, nadawał tym ostatnim największy urok. Dziś możemy tylko wspominać, z jakim drżeniem serca biegliśmy do zakładu fotograficznego i z jak wielką niecierpliwością rozrywaliśmy kopertę, w której znajdowały się zatrzymane, zaklęte i niemożliwe do wcześniejszego zobaczenia, wywołane i uwiecznione na zdjęciach wakacyjne chwile…
Lubi 0 osób
Jeszcze nikt nie dodał Filmu do ulubionych, bądź pierwszy